idiota

Książka ta o «pozytywnie wspaniałym człowieku» jest dobrze czytana w przeciwieństwie do «Zbrodni i kary», która została napisana dwa lata wcześniej. Jeśli Raskolnikow przechodzi mękę od przestępstwa do pokuty, to książę Myszkin ze współczucia dla Bożego świata wraca w obłęd. Fiodor Michajłowicz ustami swojego «idioty»-księcia wyznaje o przerażeniu przebywania na krawędzi śmierci – mowa o doznanej imitacji rozstrzelania po ujawnieniu spisku petraszewców. Postacie stworzone przez Dostojewskiego w «Idiocie» znalazły rozwój w kolejnych powieściach wielkiej piątki— «Demony», «Młodzież» i «Bracia Karamazow».