Czarne koronki, szkarłatny zachód słońca

«...w oczach Kostika zapanował strach, — szczery, przerażający.
— Nie mówiłem ci, — bałem się, że weźmiesz mnie za szaleńca! — ale teraz, po twoich słowach... Oto jaka historia... W ostatnim miesiącu ciągle spotykam pewną dziewczynę. Dość piękną, całą na czarno, od stóp do głów, tylko szminka czerwona. Idę sobie ulicą, — a ona na przeciwko. I patrzy na mnie. Uśmiecha się.
— Po jakiej ulicy?
— I tu jest cała sztuka, że po różnych! I zawsze — na przeciwko! Co więcej, w różnych miejscach! Stepa, ona mnie śledzi! Kilka dni temu nie wytrzymałem, wziąłem i zapytałem: «Czego wam ode mnie trzeba, dziewczyno?» Mam do tej pory ciarki na skórze... Nie jestem tchórzem, ale tutaj... Przeszedł mnie dreszcz, Stepa. Wiesz, co mi odpowiedziała? «Jak mam się z wami rozstać? Przecież ja » wasza Śmierć...»

Tatiana Garmasz-Roffe doskonale wie, jaki powinien być prawdziwy kryminał, i w swoich powieściach przestrzega zasad gatunku. Krytyczka teatralna, potrafi budować dialogi i dramaturgię uczuć. Osobowość nietuzinkowa, obdarza częścią swojej charyzmy postaci. Nieprzewidywalność zwrotów akcji, precyzja w logice i detalach, psychologiczna wiarygodność w opisie uczuć — takie jest SZTUKA KRYMINAŁU Tatiany Garmasz-Roffe.