Słodko i zaszczytnie. Nic poza nadzieją

Powieści «Słodko i zaszczytnie» oraz «Nic poza nadzieją» kończą rozległą tetralogię Jurija Slepuchina o II wojnie światowej, którą wielu nazywa «Wojną i pokojem» XX wieku. Tak jak w poprzednich powieściach («Rozdroże» i «Ciemność w południe»), ich podstawą jest doświadczenie osobiste. Akcja powieści «Słodko i zaszczytnie» rozgrywa się w Niemczech. W centrum opowieści znajduje się — «spisek generałów» z 1944 roku, próba zamachu stanu. I choć wojna ukazana jest prawie wyłącznie oczami Niemców, znaczną część fabuły zajmuje opis losów «wschodnich robotników», przymusowo wywiezionych z ZSRR. Wśród nich znajduje się bohaterka «Rozdroża» Ludmiła Ziemcewa, przypadkowe spotkanie której z jednym z spiskowców — oficerem Wehrmachtu — przeradza się w wielkie, silne uczucie. W powieści «Nic poza nadzieją» opowiedziano o ostatnim etapie wojny i upadku Trzeciej Rzeszy; po raz pierwszy w literaturze radzieckiej opisano życie «ostarbeiterów» (do których należała także rodzina Slepuchinów) w niemieckich obozach pracy. W powieści w zaskakujący sposób splatają się losy bohaterów, których wojna poprowadziła od romantycznych oczekiwań do uświadomienia sobie bezwzględnej rzeczywistości, która zniszczyła wszystko, poza nadzieją.