Jedna dziewczynka nie jest sama. Lecznicze baśnie

O koralikach, które marzą o staniu się prowadzącą nitką, i porcie czekającym na swojego kapitana. O brzozie z tysiącletnim odciskiem dłoni na korze i dźwiękach dzwoneczków górskich świątyń. O nadmiernie przebiegłym kocie Potapie i pantofelku łódeczce, który sam od siebie odplywa w podróż. O tym pisze baśnie Anna Fenina. Ale jeśli zajrzeć za pierwsze znaczenia, można dostrzec w tych baśniach tęsknotę za miłością i radość jej odnalezienia, trudną drogę ku nowemu oraz chwile, kiedy wydaje się, że wszystko stracone, ale cienkie nici światła przywracają nadzieję i szybko rozwiewają ciemność. "Dlaczego płaczę? Czy dlatego, że to śmieszne i dowcipne, czy dlatego, że przejmująco głębokie?" – piszą czytelnicy o baśniach Anny. I nie zamierzamy analizować magii jej baśni. Ona sama wyjaśnia to jednym zdaniem: "Po prostu jedna dziewczynka obejmuje cię i całuje w samą duszę".