Nie rozmawiam z tobą

Żenia ma 15 lat i ma pewną cechę – nie rozmawia ze wszystkimi i nie zawsze, ale nie zależy to od jej woli. W dzieciństwie Żenia wykazywała niezwykłe zdolności: wcześnie zaczęła mówić i czytać, szybko zapamiętywała wiersze, była towarzyska i wesoła. Ale jeden przypadek w przedszkolu – i wszystko poszło nie tak. Dopóki Żenia walczy z wybiórczą mutyzm i rozmawia z światem przez fotografie, nauczyciele uważają ją za nieuczalną, a koledzy z klasy nazywają mutacją. Jednak w swoich wewnętrznych monologach Żenia wciąż jest emocjonalna, spostrzegawcza i mądra. Jej serdecznego ciepła wystarcza zarówno dla wujka Franka, który pokłócił się z bliskimi, dla rodziców, którzy przetrwają bez pensji w latach 90-tych, a nawet na uratowanie krowy Zory, którą wiezie się na rzeź. Siostra Sonia i szkolny przyjaciel Fed stworzyli dla Żeni sposób – to tylko wystarczy, by podążała za ich planem i zdecydowała się na bunt w szkole, ale rzeczywistość to nie film. Może wyjście podpowiedzą testy z czasopism, w których Żenia szuka odpowiedzi? Ale one jeszcze bardziej ją mylą.
I podczas gdy świat wokół rozrywa się od huku strajków, strajków i milczącego krzyku ulubionego muzyka Żeni – Kurta Cobaina, dziewczynka sama znajduje sposób, aby w końcu wszyscy ją usłyszeli. Ta opowieść to historia (lub własny kraj) tej samej Żeni, znanej wielu z ekranizacji opowieści „Kraj Saszy”.