Tęcza grawitacji

Thomas Pynchon — obok Salingera, „wielki amerykański samotnik”, jeden z największych pisarzy światowej literatury XX, a teraz i XXI wieku, po pierwszych publikacjach jednogłośnie uznany za klasyka na miarę Nabokova, Joyce'a i Borgesa. Jego „Tęcza grawitacji” — to główny powojenny powieść światowej literatury, która wchłonęła drugą połowę XX wieku tak, jak joyce'owski „Ulisses” wchłonął pierwszą. To grandiosyjny postmodernistyczny epos i zjadliwa satyra, pomnożona przez farsę tragedię i radykalne antywojenne wyrażenie, kontrkulturowa biblia i wybuchowa mieszanka ironii z konspiracjami; w końcu, to unikalne doświadczenie czytelnicze i surrealistyczny pamiętnik podróży przez piekło naszej zbiorowej przeszłości. Bez „Tęczy grawitacji” nie byłoby ani „Kołyski Foucaulta” Umberta Eco, ani całego cyberpunku, a i sam krajobraz współczesnej literatury byłby zupełnie inny. Już prawie pół wieku w tej książce co dzień odkrywane są nowe znaczenia, ale jedyne właściwe odczytanie pozostaje, na szczęście, niedoścignione. Otrzymując główną amerykańską nagrodę literacką — Narodową Nagrodę Książkową USA, nominowana do dziesiątek innych prestiżowych nagród i swoim radykalizmem wywołując lawinę rezygnacji szanowanych jury, „Tęcza grawitacji” pozostaje poza skalą ocen i poza czasem.