Chwała

Niech żyje Dżidada z „-tak” i jeszcze jednym „-tak”! Niech żyje Ojciec Narodu! Niech rządzi zawsze! Wczoraj i dzisiaj, jutro i na wieki. Ale kiedy skończy się jego wieczność — co wtedy?
Stwory Koni, wieloletni przywódca Dżidady, zostaje obalony przez swoich najbliższych współpracowników, a kraj wzdycha z ulgą: teraz jest nadzieja, że życie w końcu się poprawi. Na rodzinną ziemię wracają wygnańcy, którzy kiedyś uciekli przed represjami, a wśród nich Los Lozikei Kumalo. W jej duszy wisi pustka, pozostawiona przez jej zmarłych, o których nawet nie ma pojęcia. Zresztą, każdemu w Dżidadzie wiadomo, że zmarli nie są martwi.
Jak to często bywa, nowy szef nie jest nic lepszy od wcześniejszego szefa: w kraju wciąż panują korupcja i bezprawie, wciąż prześladują myślących inaczej, ludzie są wyczerpani biedą, bezrobociem, brakiem, nieskończonymi kolejkami. Ale wolność i godność są warte walki, nadziei tak łatwo nie zabić, a zmarli mówią coraz głośniej...
„Chwała”, finalistka Nagrody Bookera 2022 roku — powieść polityczna w gatunku realizmu magicznego, przypowieść, alegoria, satyra i reporterska relacja na gorąco. Tutaj splatają się głosy ludowych gawędziarzy i „sofa ekspertów” z mediów społecznościowych. Tutaj brzmi echo „Folwarku zwierzęcego” George'a Orwella i „Maus” Arta Spiegelmana, „Jesieni patriarchów” Gabriela Garcíi Márqueza, „Krótkiego, fantastycznego życia Oskara Wao” Junota Diaza i „Konia BoJacka”. Ta historia jest inspirowana wydarzeniami w Zimbabwe, ale może wydarzyć się wszędzie.