Kapitan Uldemir. Spadkobiercy Assarta

Klasyk krajowej fantastyki Władimir Michajłow w literaturze zaczynał jako poeta. A od poezji do fantastyki – to tylko krok, jest na to wiele przykładów. Jego pierwszy fantastyczny utwór, powieść „Specjalna konieczność”, przypadł na udany czas. Lot Gagarina, „No, jedziemy!”, zbliżenie kosmosu do człowieka, entuzjastyczne tłumy na ulicach… Fantastyka w jednej chwili z wczorajszej literackiej Kopciuszka przekształciła się w bajkowego Żar-ptaka, a pisarze fantastyczni z wąskich ram „literatury drugiego sortu” wyszli na szeroką autostradę. Cała plejada znakomitych mistrzów od Efrema i braci Strugackich po Gansowskiego, Sawczenkę, Gurewicza, Larianową, Bułyczowa (można by długo wymieniać) wzbogaciła gatunek fantastyczny. A jedną z najbardziej znaczących w tym gwiazdozbiorze była gwiazda o imieniu Władimir Michajłow.
Cykle o kapitanie Uldemirze należą do najlepszych dzieł pisarza.
„Spadkobiercy Assarta”. powrót na planetę Assart dla Uldemira i jego załogi, generalnie rzecz biorąc, to wprawa w ich pracy. Ale tym razem wszystko musi być inaczej niż wcześniej. Żadnego strzału. Działać tylko pokojowo. W przeciwnym razie będzie to kropla, która przelała czarę cierpliwości wyższych sił wszechświata, decydujących o losie Wszechrzeczy.
„Może tam znajdzie się dziesiątka?” Wspaniała szóstka z kapitanem Uldemirem na czele znów w akcji. Celem ich trudnej misji jest odległa planeta Almizot. Prawo Wszechrzeczy mówi: im głupsze i bardziej nierozumne jest ludzkość, tym silniejsza jest wszechświatowa entropia, a to teoretyczne stwierdzenie nie jest czymś odległym od rzeczywistości. Planeta, której ludność obniżyła pułap ducha do minimum, jest rzeczywiście skazana na zagładę. Świat tej planety przestaje oddawać Ciepło, a ta część Wszechrzeczy zamienia się w obszar Ciemności i Zimna. Ale jeśli na skazanej planecie znajdzie się chociaż dziesięć osób, które zachowały w sobie siłę ducha, to znaczy, że nie wszystko stracone. Ale czy się znajdą? – oto pytanie.