Ślepota

José Saramago — portugalski pisarz i laureat Nagrody Nobla. Jego powieści są wypełnione magicznym realizmem i czytane są jak bajki dla dorosłych. Zerowy pacjent nagle traci wzrok, zatrzymując się na światłach. Wzruszony obywatel odwozi go do domu i kradnie samochód. Następnego dnia lekarz bada oczy oślepłego i nie rozumie, w czym tkwi przyczyna. Po kilku godzinach biała ślepota dosięga złodzieja, potem doktora, a następnie wszystkich, którzy mieli z nimi kontakt. Pandemii nie można zatrzymać. Tylko żona lekarza nie traci wzroku. Ale to przekleństwo, a nie błogosławieństwo. Zobaczy, jak ludzie tracą ludzkie oblicze, jak brud pochłania miasto i jak pojawia się promyk nadziei… Ślepota moralna staje się ślepotą fizyczną. Styl autora – brak wyróżnienia mowy bezpośredniej, znaków wykrzyknikowych i pytajnych – zmusza czytelnika do utraty przyzwyczajonych punktów odniesienia i w alegorycznym sensie zanurzenia się w ślepotę.