Dziecięca psychoanaliza

Większość psychoanalityków w latach dwudziestych ubiegłego wieku uważała, że małe dzieci nie nadają się do analitycznej metody leczenia. U Melanie Klein taka sytuacja wyraźnie budziła wątpliwości - uważała, że zamiast odmawiać tym pacjentom, należałoby zmienić metodę. Na tej drodze dokonała trzech genialnych odkryć. Pierwsze polegało na wynalezieniu psychoanalitycznej techniki zabawy: widziała w tej spontanicznej aktywności każdego dziecka odpowiednik snów, a więc utorowaną drogę i dostęp do nieświadomego swoich małych pacjentów. Drugie: udało jej się pokazać, że kompleks Edypa i Super-Ego pojawiają się od pierwszych etapów rozwoju życia psychicznego, czyli długo przed wiekiem, w którym Freud przypisywał ich pojawienie się. Trzecie: odkryła, że dziecko w wieku trzech lat i czterech miesięcy jest zdolne do przeniesienia, które może być interpretowane, co pozwala na przeprowadzenie psychoanalitycznego leczenia. Kilka autentycznie rewolucyjnych artykułów, które składają się na tę książkę, położyło fundamenty dziecięcej psychoanalizy.