Chroń warkocz, Wawrzynko

«Pod naszym wzgórzem płynie rzeka. Taka długa, prawie jak mój warkocz».
«Chroń warkocz, Wawrzynko» — cykl powieści i opowiadań, których akcja toczy się w osadzie nad rzeką Pinegi. Śnieg, ogromna rzeka, śpiąca pod lodem, wysokie niebo. Narratorka, jakkolwiek ją nazwą — Wawrzynka, Marfa czy Lubuszka, — jest związana z tym miejscem, nawet jeśli fizycznie znajduje się gdzieś daleko.

Tu wszystko poznaje bohaterka po raz pierwszy — historia rodziny, własne przeznaczenie, przyjaźń, miłość, utrata. Ta książka dotyczy relacji z miejscem, które cię uformowało, o tym, że te relacje nie zawsze są proste. Rosyjska Północ w twórczości Zaborcowej ma mitologiczne wymiary, życie tutaj wpisane jest w cykl kalendarzowy. Wawrzynka wyrusza na poszukiwanie dziadka i domowego ducha, Marfa zamierza budować dom, a bezimienna bohaterka «Pinegi» odprowadza ojca w ostatnią drogę. 

Autor łączy baśniowość z współczesnym materiałem, a tak rodzi się rytmicznie wyważony tekst, jednocześnie przypominający tradycję wiejskiej prozy i twórczości Sashy Sokołowa.