Białe noce

Bezowocna miłość, głęboka samotność, załamanie marzenia i wizerunek marzyciela łączą wczesne i najbardziej poetyckie opowiadania Dostojewskiego „Białe noce” i „Gospodyni”.
Bohaterowie tych dzieł zakochują się, poświęcają się, próbują wyrwać się z niekorzystnych warunków i monotonii szarego życia, a w transie błąkają się po ulicach Petersburga, z miłością opisanych przez autora. Ta miłość odbiła się również w cyklu felietonów „Petersburskie kroniki”, gdzie po raz pierwszy pojawia się wizerunek marzyciela.