Monografia stanowi akademicki przekład z komentarzem „Księgi niewątpliwości” — jednego z podstawowych pism świętych nowej światowej religii — Wiary Baha’i. „Księga niewątpliwości” obejmuje szeroki krąg zagadnień, wykraczających daleko poza jedno objawienie, takich jak natura prorockich objawień, położenie, misja i funkcja proroków — założycieli religii, ich wzajemne powiązania, przyczyny, dla których proroctwa zmieniały się w ciągu historii (postępowe objawienie), „powrót” proroków i ich towarzyszy, pojęcia Sądu i Zmartwychwstania, Nieba i Piekła, gniewu Bożego, Mesjańskiego Królestwa, życia i śmierci itd. Szczególną uwagę w „Księdze” poświęca się interpretacji symboliki pism świętych religii, wyrażonej w takich metaforach, jak „smutek”, „słońce”, „księżyc”, „gwiazdy”, „Niebiosa”, „nowa ziemia”, „chmury”, „trąba” itp., a także wyjaśnieniu z punktu widzenia Baha’i pojęcia „pieczęci Proroków”.
