Sto sukien

Wanda chodzi do szkoły w jednej i tej samej niebieskiej sukience — wyblakłej i zmechaconej, chociaż, według jej słów, w domu ma sto pięknych sukienek, „całą szafę”. Peggy i jej rówieśniczki nie wierzą Wandzie i zaczynają ją drwić. Lina, najlepsza... przyjaciółka Peggy, nie bierze udziału w ogólnym żartowaniu, a jedynie milcząco przebywa w towarzystwie. Jednak wewnętrznie Lina męczy się z tego powodu, że nie ma w sobie odwagi, by otwarcie bronić Wandy. Dopiero po nagłym wyjeździe Wandy, rówieśnicy dowiadują się prawdy o setce sukienek, a Lina i Peggy jasno rozumieją, czym jest dobroć i hojność duszy.Poruszająca opowieść Elinor Estes (1906–1988) od 80 lat fascynuje dzieci w różnych krajach. Wywołuje ona żywy odzew w ich sercach między innymi dlatego, że oparta jest na prawdziwych wydarzeniach z dzieciństwa samej autorki. W klasie u niej uczyła się dziewczynka, którą wyśmiewano z powodu jedynej sukienki i nietypowego polskiego imienia. W małym miasteczku West Haven w stanie Connecticut, gdzie dorastała przyszła pisarka i gdzie rozgrywa się akcja tej historii, polskie imiona były rzadkością. A potem ta dziewczynka przeprowadziła się do Nowego Jorku — stało się to nagle, w środku roku szkolnego, a Elinor nigdy nie zdążyła jej przeprosić. Przez długie lata dręczyło ją nieustające poczucie winy. Wiedziała przecież sama z doświadczenia, czym jest bieda i zimno w domu oraz jak nosić ubrania po starszej siostrze. Ale czy bieda jest powodem, by drwić z drugiego człowieka? I czy można bawić się uczuciami tych, którzy różnią się od ciebie? Elinor nie przestawała szukać odpowiedzi na te pytania i pewnego dnia zrozumiała, że musi napisać o wszystkim, co się wydarzyło. Tak powstała opowieść „Sto sukien”, która po raz pierwszy została opublikowana w 1944 roku i wkrótce otrzymała Honorową Nagrodę Newbery.