Tureckie baśnie magiczne

Baśnie magiczne od dawna przyciągają uwagę ludzi: kto nie chciałby posłuchać o niebezpiecznych przygodach, odważnych bohaterach, nieznanych istotach i tajemniczych czarach? Czterdzieści cztery tureckie baśnie z tego zbioru otworzą przed czytelnikiem drzwi do świata sułtanów i księżniczek, dżinów i czarownic, dżinów i smoków. Te baśnie zebrał i literacko opracował Ignacy Kunoš (1860–1945) — węgierski folklorysta, naukowiec-wschodoznawca, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk i prywatny docent języka tureckiego. Kunoš dużo podróżował po terenach Imperium Osmańskiego i zapisywał baśnie, które wcześniej były przekazywane z ust do ust. W tych tekstach łączy się kolorystyka tureckiego folkloru i europejska tradycja baśniowa, bliska baśniom braci Grimm. Po raz pierwszy zbiór osmańsko-tureckich baśni pod redakcją Kunoša ukazał się w języku węgierskim w Budapeszcie w 1887 roku; w 1901 roku te baśnie zilustrował węgierski artysta Wili Pogány (1882–1955).

Wili Pogány (William Andrew Pogány) urodził się w mieście Segedyn w Austro-Węgier i był znany jako ilustrator książek, głównie specjalizujący się w książkach dla dzieci. Prace Pogány'ego zaliczane są do stylu Art Nouveau: są dynamiczne, eleganckie, pełne detali. Jednym z aspektów jego twórczości są graficzne rysunki do mitów i baśni. Magiczne istoty to częsty temat w pracach artysty. Jego bohaterowie są ekspresyjni, ruchliwi i wiernie odzwierciedlają postacie baśni — piękne księżniczki, złych bandytów, podstępne czarownice i straszne dżiny. Artysta zilustrował ponad 150 książek. Oprócz ilustracji książkowej, Pogány zajmował się także malarstwem, rzeźbą i teatrem. W 1914 roku przeniósł się do USA, gdzie zainteresował się kinematografią.