Rike-Chocholek. Bajki

Karol Perrault (1628–1703) – francuski pisarz-bajarz, poeta i krytyk epoki klasycyzmu. Urodził się w Paryżu w rodzinie sędziego paryskiego parlamentu. Cały świat zna Karola Perraulta jako wspaniałego bajarza, jednak jego zamiłowanie do twórczości literackiej nie ujawniło się zbyt wcześnie i przez pewien czas było bardziej formą rozrywki niż poważnym, głębokim zajęciem. Karol poszedł w ślady ojca: został adwokatem, potem – poborcą podatkowym, a jeszcze później – pracownikiem biurowym u swojego brata, architekta Claude'a Perraulta. Ucząc się w kolegium, Perrault pisał wiersze, z których wiele stało się niezwykle popularnych. Jednak za początek swojej kariery literackiej Karol Perrault uznawał poemat w stylu komicznym „Mury Troi, czyli Pochodzenie burleski” (1653). Na twórczość młodego literata zwrócił uwagę jeden z ministrów króla Ludwika XIV, Jean Colbert. Dzięki jego protektoratowi Karol Perrault został sekretrzem Akademii Napisań i Pięknej Literatury. Po śmierci Colberta (1683) stracił tę posadę oraz literacką emeryturę. Jednak to nie powstrzymało pisarza, który kontynuował pracę nad tekstami literaturoznawczymi, pisał wiersze i zaczął tworzyć bajki. W 1697 roku opublikował zbiór „Bajki matki Gąski, czyli Historie i bajki dawnych czasów z naukami”. W podstawie literackich bajek Karola Perraulta leżały fabuły ludowych bajek, które pisarz słyszał w dzieciństwie od swojej pielęgniarki. Bajkę „Rike-Chocholek” Perrault wymyślił sam, a wkrótce sama jej fabuła stała się podstawą dla bajkowych dzieł innych autorów. W tym czasie bajka uważana była za „niski” gatunek, dlatego Karol Perrault publikował je pod imieniem swojego syna Perraulta d'Armancura. Karol Perrault zapoczątkował „bajkową” tradycję, jego bajki w dużej mierze wpłynęły na twórczość braci Grimm i Hansa Christiana Andersena. Istnieje wiele tłumaczeń „Bajek matki Gąski”, dlatego można spotkać kilka wariantów tytułów jednej i tej samej bajki: „Rike-Chocholek”, „Rike z chocholkiem”, „Chochlik” itp. W tym zbiorze przedstawiono tłumaczenie I.S. Turgieniewa (1867).