Autofikcja o różnorodnym macierzyństwie: dobrobytnym i tragicznym. O zderzeniu człowieka z systemem w chwili, gdy jest on maksymalnie bezbronny i bezradny. O miejscu, w którym naprawdę jest strasznie. I o lekarzach, którzy pewnego dnia wybrali pracę zamiast własnego życia, którzy mogą być surowi, niedoskonali, zewnętrznie pozbawieni emocji. Ale za tą obojętnością zawsze kryje się cudza tragedia, która nie może być postrzegana inaczej niż jako osobista tragedia. „Pustka, z którą opuszczasz szpital położniczy bez dziecka, nigdy nie zostanie wypełniona. To fizyczne odczucie braku... Kiedy jest, wszystko jest inaczej. Podrośnie i będzie płakać z powodu kolek, ząbkowania, będzie budzić cię po siedem-osem razy w nocy. Będzie miał gorączkę, biegunkę, ospę prawdziwą, czasami będzie płakał tak po prostu, żeby zwrócić twoją uwagę, a ty będziesz zmęczona, osłabiona, z bolącym krzyżem, tłustymi włosami i niebieskimi cieniami pod oczami. Ale będziesz dla kogoś mamą. I to na zawsze”.
