Lissa. Dzikie ziemie

Czarownica przytuliła policzek do białego brzozowego pnia i nasłuchiwała. Niedaleko słychać było rżenie zmęczonej klaczy i głośny męski śmiech. Znowu magowie! Mało im swoich miast z martwymi murami, mało im dróg, gdzie cierpi ziemia pod kamieniem. Teraz są całkiem blisko, szkoda, że nie w jej mocy bronić swojego plemienia. Ale zrobi wszystko, aby obcy odeszli. Nawet ten, z jasnymi, jak mroźne niebo, niebieskimi oczami...