Ósemka

Zakhar Prilepin — prozaik, publicysta, muzyk, laureat nagród «Krajowy bestseller», «SuperNacBestseller» i «Jasnaja Polana». Autor powieści «Obitel», «Sankya», «Patologie», «Czarna małpa», «Niektórzy nie trafią do piekła», zbiorów opowiadań «Grzech», «Siedem żyć», «Romans ochotników» i «Buciki pełne gorącej wódki». Prowincjonalne miasteczko na końcu lat dziewięćdziesiątych. Czwórka wesołych i biednych przyjaciół-omonowców staje do walki z miejscowymi bandytami. Dorastali z przekonaniem, że najsilniejsi muszą być tutaj — to oni: wilkowody, opricznicy, «ludzie cara»; dlatego rozwydrzone i bezczelne wilki sami tłumią, nie czekając na rozkaz, — z poczucia nawet nie sprawiedliwości, a — raczej — młodzieńczej pasji: kto kogo?.. …Osiem różnych historii o męskim świecie. Silna przyjaźń i mocne ramiona, bić lub być bitym, młodzieńcza odwaga i siła, nieodparta chęć pocałować cudzą żonę, okrucieństwo i delikatność, — przyniosły Prilepinowi sławę «męskich opowiadań» w «Ósemce» stały się bardziej dojrzale i znaczące. «Czuły, elastyczny zwierz pisarskiego talentu Zachara Prilepina wdzięcznie i miękko sprężynuje na każdej stronie tej książki. Otwiera paszczę, przeciąga się, poluje, oddychając naturalną plastycznością i wolnością. Chce się tylko podziwiać, tylko chwalić: piękny, jak do czego piękny! …Ale u zwierza zsiwiała grzywa. Oprócz młodzieńczego szczęścia, całowania cudzych żon, słońca, które łaskocze w policzki, chrupania różowego śniegu pod nogami, lodowatej powłoki wiatru, który wdziera się do ust, ledwo wychodzi się z ciepłego wejścia, — całego tego tak subtelnie i trafnie rejestrowanego przez Prilepina życia, w “Ósemce” pojawiła się refleksja, mądry, spokojny autorski wzrok z boku: odpowiednio, dojrzałość». Maja Kuczerska, «Wiedomosti» «Prilepinowi udaje się uchwycić, przepraszam pana, samą istotę, przepraszam pana jeszcze raz, rosyjskiego życia. Tak, absurd, przemoc, korupcja, brud, bieda, pijaństwo i inne «nieinwazyjne bydło» — ale również jakaś barbarzyńska piękność i niewątpliwa prawda w tym wszystkim i za tym wszystkim». Lew Danilkin, «Afisza» «“Ósem