Piękna jak rzeka

W drugim roman z trylogii Melissy Perron jej bohaterka Fabienne w końcu dowiaduje się o przyczynach swoich osobliwości, które od dzieciństwa odróżniały ją od innych ludzi. Diagnoza "autyzm" układa wszystko na swoim miejscu i pozwala Fabienne lepiej zrozumieć siebie: zdaje sobie sprawę, że w jej niezwykłym zachowaniu nie ma nic strasznego i akceptuje siebie ze wszystkimi swoimi cechami. Po śmierci matki dziedziczy dom nad rzeką, a jej życie przyjmuje nieprzewidywalny zwrot, kierując się w nowe koryto. Rzeka jakby przyciąga do losu Fabienne szczęście i daje nadzieję na przyszłość, o której, przez tak wiele lat żyjąc w niewoli niepokoju i licznych lęków, nie mogła nawet marzyć.