Latające Żmije

Romain Gary – jedyny francuski pisarz, który dwukrotnie otrzymał Nagrodę Goncourt: pierwszy raz pod nazwiskiem Gary za powieść „Korzenie nieba” (1956), drugi – pod pseudonimem Émile Ajar za książkę „Całe życie przed nami” (1975). Po „ajarskiej” epopei – jednej z najbardziej głośnych literackich mistyfikacji XX wieku, – kiedy publiczność i krytycy nie rozpoznali w tekstach Ajar stylu słynnego prozaika, Gary wydał swoją ostatnią powieść „Latające Żmije” i wkrótce popełnił samobójstwo. To powieść o II wojnie światowej, o okupacji, o francuskim ruchu oporu, ale przede wszystkim – o miłości. Normandzki chłopiec Ludo od dziesiątego roku życia jest zakochany w rówieśniczce o imieniu Lila, należącej do najwyższej polskiej arystokracji. Różnica w położeniu społecznym przynosi mu wiele cierpień i upokorzeń. Ludo jest sierotą. Wychowuje go wujek, wiejski listonosz, który robi latające żmije. Te kolorowe papierowe figurki, statki, latające fortece wznoszą się w niebo, sprawiając, że chłopiec wierzy, że wszelkie ziemskie przeszkody są do pokonania. Zaczyna się wojna, a dorosły Ludo wkracza do walki o swoją miłość i o wyzwolenie Francji spod nazistów.