Złe cuda

Sybiracy to szczególny naród. Wzmocniony. Nasycony energią dzikich lasów i burzliwych rzek. Mówi się, że wśród nich można spotkać dziwnych ludzi, obdarzonych niezwykłymi zdolnościami. Materialiści z przymrużeniem oka uśmiechają się: „To tylko mity!” Ale autor książki zebrał i zapisał jaskrawe świadectwa niewytłumaczonych złych cudów, w które mimowolnie zaczynasz wierzyć…

Latem 1944 roku, w przerwie między bitwami, dwóch zwiadowców — Sybirak Grinśa Leznych i Koła Bunczuk — jednocześnie zakochało się w ładnej starszyśnie medycznej Agłai. Piękność trzymała gorących chłopaków na przyzwoitej odległości i nie wybierała. Grinśa szybko otworzył, jak się mówi, drugi front i zaczął odwiedzać inną dziewczynę. Agłaja się o tym dowiedziała i wszczęła skandal. Grinśa postanowił, że to Koła Bunczuk wydał go z zazdrości i rzucił się na towarzysza z pięściami. Trudno ich wtedy rozdzielono.
A rano Koły Bunczuk nagle poczuł się źle, został odprowadzony do szpitala, gdzie odkryto dziwny różowy pas o szerokości trzech palców, otaczający klatkę piersiową nieszczęśnika. Lekarze nie mogli zrozumieć, co mu jest, a żołnierz wkrótce zmarł w mękach.
Do dowódcy plutonu zwiadowczego przybiegł jego przyjaciel — osobisty Venya Trofimov, Sybirak, nawiasem mówiąc. Zamknął się z nim w czterech ścianach i przedstawił swoją wersję zdarzeń. Dobrze, że nie przyświadkach. Słowo honoru, obaj wylądowaliby w wariatkowie…