Ludzie kukurydzy

XX wiek — «złoty wiek» literatury latynoamerykańskiej. Jej początek datuje się na 1949 rok. Właśnie wtedy pojawiły się pierwsze «magiczne książki» — «Ludzie kukurydzy» Miguela Asturiasa oraz powieść «Królestwo ziemskie» Alejo Carpentiera. Niemal 20 lat później Gabriel Garcia Marquez napisze powieść «Sto lat samotności» — najsłynniejszy przykład gatunku «realizm magiczny».
«Ludzie kukurydzy» to zagraniczna klasyka, która porywa czytelnika od pierwszych słów. Wydarzenia zamieniają się w surrealizm, jak na obrazach Salvadora Dali, i nie można już odróżnić rzeczywistości od fikcji.
Fabuła książki jest prosta. Gaspard Ilom związał się z Indianami, by powstrzymać handlarzy przed wycinaniem i wypalaniem lasu. Wielu chciwych handlarzy odeszło na tamten świat z jego ręki, a następnie Indianin Machohan kupił truciznę i otruł Gasparda. Ale nie można tak po prostu zabić człowieka, którego strzegą żółte króliki z uszami z liści kukurydzy. Dla nich nie ma tajemnic, ani zagrożeń, ani odległości…
Walczymy dalej. Nowy rozdział zaczyna historię o najróżniejszych ludziach i magicznych przedmiotach: o rodzinie cierpiącej z powodu klątw, o przebudzonej niewidomej, o listonoszu, który zmienia się w kojota. Akcja klasycznej powieści obejmuje zarówno wsie, jak i miasta. Autor pokazuje życie takim, jakie jest: od leśnych zwierząt po mądrych szamanów, od pól kukurydzy po huragany w górskich wąwozach. 
W «Ludziach kukurydzy» — duch Gwatemali, jej egzotyka, historia, której nie znajdziesz w słownikach i encyklopediach. Jeśli interesujesz się kulturą Ameryki Południowej i nie jesteś obojętny na gatunek «realizm magiczny», nie przechodź obok. To jeden z najlepszych przykładów ekskluzywnej klasyki Ameryki Łacińskiej od genialnego pisarza, który otrzymał Nagrodę Nobla w 1967 roku.