Złota jesień. Opowiadania i wiersze rosyjskich klasyków

1. Proza intelektualna
Połączenie poezji i opowiadań klasyków o jesieni lub z jesienią jako dekoracją skłania do filozoficznych rozważań o czasie, pamięci i śmierci. Czasami brakuje zewnętrznej fabuły – akcent na wewnętrznych przeżyciach, lirycznych opisach przyrody, nostalgii. Charakterystyczny jest medytacyjny ton, psychologiczna głębia, kulturowe i literackie aluzje.
2. Sagi rodzinne
W tekście obecne są motywy pamięci rodowej (Sukho dol, Natalia, zrujnowana posiadłość, zawalona życie zakładników na dużą kwotę), losy kilku pokoleń, utrata szlacheckich gniazd. Opisywane są rodzinne historie: stary nadzorca stacji i jego córka, pan i jego żona, Natasza i jej wspomnienia o przodkach. Czas obejmuje cykle życia, wiążąc przeszłość z teraźniejszością poprzez osobiste losy.
3. Poetyckie szkice
Poezja pisze jesień krwią swojej duszy, znajdują słowne obrazy naszych uczuć z jesiennego lasu, purpurowych zachodów słońca, majestatu deszczu, przeczucia zimy. Z ich wierszami kawa smakuje inaczej, koc jest bardziej przytulny, a kot pieści się szczególniej.