Książka kontynuuje publikację prac Michaiła Anczarowa, rozpoczętą w 2019 roku. W rzeczywistości całe twórczość Michaiła Anczarowa, pisarza, poety, wykonawcy swoich piosenek, poświęcona jest właśnie twórczości. Twórczości jako zjawisku. Twórczości jako sztuce. Według Anczarowa każdy człowiek, nawet jeśli ma tylko trzy klasy wykształcenia, a może nawet nie umie czytać i pisać, niezależnie od tego, czy zajmuje się konstruowaniem atomowych statków, czy handlem miotłami na rynku, — skrywa w sobie twórcze ziarno. Inna sprawa — czy człowiek pozwoli temu ziarnu wykiełkować i czy ochroni ożywiony pęd, aż drzewo wyda owoc.
Niespokojni bohaterowie Anczarowa — inżynier-romantyk Sapożnikow, wynalazca wiecznego silnika i wielu innych rzeczy; Wiktor Gromobojew, który potrafi kontrolować pogodę i nazywa siebie Panem, bogiem naturalnej inspiracji i przewodnikiem na pieszej ścieżce; Piotr I Aleksejewicz Zotov, który ustanowił łączność między najważniejszymi kategoriami istnienia («Nie rozumiejąc, co to jest sztuka, nie zrozumiejąc, co to jest Dobro, a co Zło») — wszyscy oni, i nie tylko oni, bohaterowie powieści, opowiadań i nowel Michaiła Anczarowa, które stanowią ten tom, na żywym przykładzie pokazują, że twórczość to nie tylko praca rąk przy pomocy pędzla, ołówka, dłuta, palców stukających w klawisze maszyny do pisania lub fortepianu. To przede wszystkim tajemnicza praca duszy i serca, jakkolwiek dzisiaj może to brzmieć dla niektórych pretensjonalnie i niemodnie.
Niektóre utwory w zbiorze wydawane są po raz pierwszy w formie książkowej. Dla wszystkich miłośników twórczości Michaiła Anczarowa i miłośników dobrej literatury.