Droga do życia

Frida Wigdorowa, dziennikarka i pisarka, zaczynała swoją drogę od nauczania, dlatego nie jest przypadkowe, że w jej artykułach i książkach jednym z głównych tematów stało się dzieciństwo, wychowanie i praca pedagogiczna. «Droga do życia» — to powieść otwierająca trylogię («Droga do życia», «To mój dom», «Czernihówka») o pracy w domu dziecka Semena Karabanowa i jego żony Gali. Książki te nie są dokumentalne, ale opierają się na rzeczywistym materiale — działalności pedagogicznej Kalabalinów. Kalabalin — uczeń A. S. Makarenki, prototyp Karabanowa z jego książki «Powieść pedagogiczna». Wigdorowa zachowała swojemu bohaterowi jego «literackie» imię.

W powieści «Droga do życia» opowiedziano o początkach samodzielnej pracy Karabanowa w Beriozowej Polanie — domu dziecka dla trudnych dzieci pod Leningradem. «Trudne» — to dzieci, które zaznały ulicy, były bezdomne — nieufne, buntownicze i pokrzywdzone przez życie. Wymagają uwagi i miłości. Większość dzieci, które pojawiają się w powieści, nie jest wzorowana na rzeczywistości, ale «wymyślona» przez pisarkę, lecz postrzegane są jak żywe.