Świątynie radości

Do najwyższej ligi współczesnej literatury Kate Atkinson dostała się za pierwszym razem: jej debiutancka powieść «Muzeum moich tajemnic» zdobyła prestiżową nagrodę Whitbread, wyprzedzając «Pożegnalny oddech mauro» Salmana Rushdiego.

Książki Kate Atkinson zdobyły również uznanie wśród rosyjskich czytelników: cykl powieści o prywatnym detektywie Jacksonie Brodie'm — «Zbrodnie przeszłości», «Zmiana na lepsze», «Czy czekać na dobre wieści?», «Ledwo świt, z psem we dwoje», «Wielkie niebo» — Stephen King nazwał «głównym projektem detektywistycznym dekady». Szukasz detektywów, które warto przeczytać? Ta seria to doskonały wybór.

«Świątynie radości» — brytyjska odpowiedź na «Wielkiego Gatsby'ego», — pisali krytycy, — przesiąknięta literackimi aluzjami do mnóstwa arcydzieł, od Szekspira po T.S. Eliota. Powieść już nazywają najlepszym historycznym prozą roku i książką, która stała się wydarzeniem w świecie literatury.

Zatem, jest rok 1926. Kraj wciąż nie otrząsnął się po rzezi Wielkiej wojny, a w Londynie panuje «era jazzu». W nocnych klubach Soho angielscy lordowie ocierają się o gangsterów, a wysoko postawieni zagraniczni goście tańczą z młodymi aktorkami, płacąc szylinga za taniec.

Najmodniejszymi klubami — «Ametyst», «Wróżka», «Lisia nora», «Sfinks» i «Kryształowa misa» — rządzi Nelly Coker ze swoimi nieudacznikami. Ale gdzie sukces, tam i wrogowie: odpieranie zagrożeń zewnętrznych i wewnętrznych to dla pani Coker chleb powszedni. Jednak teraz tajemniczy przeciwnik celuje w jej imperium w całości — a dodatkowo wszystko bardziej zbliża się do nieprzyjemnego skoncentrowania uwagi policji: to właśnie jej kluby są przedmiotem śledztwa w sprawie serii tajemniczych zniknięć młodych dziewczyn. Czy to zbieg okoliczności?..