Ciemne alejki. Wieczne historie

„Ciemne alejki” — cykl opowiadań o miłości, napisany przez Bunina na emigracji w latach 1937–1945, w warunkach niedoli i izolacji. Pisarz uważał to za szczyt swojej twórczości, chociaż dla wielu współczesnych książka okazała się zbyt odważna.

Ten cykl — o ulotnym, zakazanym, czasami okrutnym i zawsze niezapomnianym uczuciu, o nagłym spotkaniu, które na chwilę rozświetla życie i na zawsze je zmienia. Miłość u Bunina nie obiecuje szczęścia, ale pozostaje najbardziej jaskrawym wydarzeniem w pamięci człowieka. Prawie wszystkie historie odnoszą się do przedrewolucyjnej Rosji, poprzez codzienność, mowę, naturę i zmysłowe detale, — tak książka o relacjach między mężczyzną a kobietą stała się również książką o utracie, osobistej i historycznej.