Znaleźć Aglawra. Historia o próbie sławą, toksycznej zazdrości i zbawiennej sile prawdziwej miłości

W wieku czterdziestu lat Wiera Redrik miała wszystko, o czym można marzyć: lojalnego męża, dwóch wspaniałych synów, ukochaną pracę przynoszącą sławę i dostatek. Jej blog „Łowczyni wnętrz”, który wyrósł z skromnych filmów o remoncie własnego mieszkania, dawno podbił listy przebojów i uczynił z Wery ikonę stylu i sukcesu. Wydawało się, że życie to idealne płótno, starannie namalowane jej rękoma.
Jednak z biegiem czasu jaskrawe kolory zaczęły blaknąć, a spod nich pojawiły się pęknięcia. Wiera czuła, jak cicho oddala się od męża, jak w ich przyzwyczajonej bliskości zagościła milcząca obojętność. Zauważała, że z powodu bez końca trwającego zabiegania synowie stają się dla niej prawie obcy — przelotnymi gośćmi w jej własnym harmonogramie.
A jeszcze pojawił się On. Hater. Ten, kto widział jej życie jakby przezroczysto — jakby siedział w sąsiednim fotelu, podczas gdy ona budowała swój idealny świat. Wiedział wszystko. Zauważał każdy jej błąd, każde małe kłamstwo, każdy sztucznie sklejoną uśmiech — i bezwzględnie wystawiał to na publiczne świetło, jakby demonstrując odwrotną stronę błyszczącej okładki. Prześladował ją nie tylko jak cień — stał się jej anty-lustrem, odbijającym nie idealny obrazek, ale tę prawdę, którą Wiera tak starannie ukrywała nawet przed samą sobą.

Ta historia to opowieść o tym, co się dzieje, gdy, oślepnięci własnym snem, próbujemy samotnie wspiąć się na szczyt. I o tym, jaka cisza i jakie cienie czasami wita nas tam, na górze, gdy echo oklasków cichnie, a jedynie nieubłagające, wszechwidzące oko cudzego nienawiści spogląda na ciebie.