Biała księga

Bezimienna narratorka — jedyna postać «Białej księgi», koncentruje się na białym kolorze, aby wyrazić swój wewnętrzny ból. Używając białego koloru, próbuje poradzić sobie z tragedią, zrozumieć śmierć starszej siostry w lirycznych, powiązanych szkicach. Od prób wyobrażenia sobie pierwszego doświadczenia karmienia piersią przez matkę dziewczynki, po obserwację spadającego śniegu i refleksje nad kruchością życia, tworzy kawałkami przejmującą historię o żalu i o naszym postrzeganiu świata.