Upokorzeni i upokorzeni

Pierwsza publikacja „Upokorzeni i upokorzeni” miała miejsce w 1861 roku. Narracja w dziele prowadzona jest z perspektywy Iwana Pietrowicza, wychowanka drobnego szlachcica. Pełen nadziei, by umocnić swoją rodzącą się sławę pisarską, młody człowiek w miarę rozwoju wydarzeń niewoli staje się świadkiem cudzych cierpień, sporów i moralnych wahań. Na zimnych ulicach niespokojnego Petersburga Dostojewski przedstawia wypolerowanych przedstawicieli wyższych sfer oraz zrozpaczonych cierpiących, zmuszonych do żebrania. Autor odsłania całą głębię nierówności społecznej, analizuje ludzką naturę i odnosi się do tematu religii.

Motywy poruszone w „Upokorzonych i upokorzonych” Fiodor Michajłowicz wielokrotnie wskazywał w dziełach swojego „pięcioksięgu”. Za życia Dostojewskiego krytycy odbierali powieść w sposób ambiwalentny, jednak dziś „Upokorzeni i upokorzeni” są wysoko cenione przez czytelników na całym świecie. W tym wydaniu tekst powieści zdobią wspaniałe ilustracje Maksyma Gennadiewicza Szaraewa (1963).