Proces

Franz Kafka (1883—1924) — jeden z najważniejszych pisarzy XX wieku, klasyk literatury niemieckojęzycznej i kluczowa postać modernizmu. Jego proza jest rozpoznawalna dzięki przerażająco jasnemu stylowi, w którym skrajna precyzja języka łączy się z atmosferą niepokoju, absurdu i alienacji. Kafka w nowych formach rozważa fundamentalne pytania ludzkiego istnienia — winy, władzy, bezsilności, samotności i nieprzezroczystości skomplikowanych systemów. Jego teksty, mimo zewnętrznej prostoty, odsłaniają głębokie psychologiczne i filozoficzne warstwy, a stworzone przez niego sytuacje stały się powszechne: «kafkaowski» teraz oznacza zderzenie człowieka z irracjonalnymi, niepojętymi siłami.

Im bardziej Józef K., przeciwko któremu toczy się absurdalny proces, próbuje dowiedzieć się o swoją nieokreśloną winę i bronić się, tym głębiej zanurza się w koszmarnych labiryntach nieprzezroczystego mechanizmu państwowego. Nieformalność sądu, mieszczącego się na strychach zniszczonych domów, niweczy jego podniosłą surowość i surową racjonalność. Groteskowy komizm ustępuje miejsca bezlitosnej tragedii. Tragedii, w której los człowieka jest zarządzany przez biurokratyczny system.