Jasna kolekcja Bułhakowa (4 książki: Mistrz i Małgorzata, Morfina. Opowieści i opowiadania, Psie serce, Biała gwardia)

Jasna kolekcja najbardziej jasnego rosyjskiego satyryka pierwszej połowy XX wieku Michaiła Bułhakowa!

«Mistrz i Małgorzata»
Wielka i wieczna powieść pisarza przeszła liczne zakazy wydania i prześladowania, nie mniej niż powieść o Poncjuszu Piłacie samego Mistrza. Po raz pierwszy została wydana w 1966 roku w wersji z cenzurowanymi fragmentami, a pełny tekst powieści opublikowano dopiero w latach 80. XX wieku. Przed oficjalną publikacją rozprzestrzeniała się w ręcznie przepisywanych kopiach i natychmiast zdobyła niezwykłą popularność i miłość czytelników. Ferieryczna satyra na życie i obyczaje Moskwy lat 30. XX wieku, jednocześnie przenikliwa historia miłości Mistrza i Małgorzaty oraz wieczny biblijny temat walki dobra ze złem, powieść o Poncjuszu Piłacie w ramach powieści — to nie wszystkie warstwy tego genialnego dzieła Michaiła Bułhakowa.

«Morfina. Opowieści i opowiadania»
Młody lekarz, uzależniony od dawek morfiny, staje się pacjentem. Bułhakowowi udało się przerażająco szczegółowo opisać odczucia morfinisty, całą głębię rozpaczy i nieskończoną nadzieję na uwolnienie od destrukcyjnej zależności. Opowiadania w dużej mierze opierają się na doświadczeniu pracy Bułhakowa jako lekarza w wiejskim szpitalu, gdzie przyszły pisarz, przeprowadzając najtrudniejsze operacje, stara się zrozumieć swoje życiowe przeznaczenie.
Przed tobą unikalny zbiór Michaiła Bułhakowa, który odkrywa ważną, ale nie wszystkim znaną stronę życia autora.

«Psie serce»
«Psie serce» — jedno z najsłynniejszych i najbardziej zapadających w pamięć dzieł Michaiła Bułhakowa. Z niezrównanym sarkazmem i humorem Bułhakow opisał niezwykle ryzykowny eksperyment profesora Preobrażeńskiego polegający na przekształceniu psa w człowieka, tworząc wspaniałą parodię paradoksalnej sytuacji w ZSRR lat 30. XX wieku. Brutalistyczne doświadczenie w tworzeniu nowej «rasy» ludzi pokazuje, że nie można bezkarnie eksperymentować z naturą i zmieniać Bożego planu w imię celów politycznych. Twory takich eksperymentów mogą zniszczyć swoich twórców.
W skład zbioru wchodzą również inne satyryczne dzieła: «Czerwony wysp», «Diabeliada», «Złowrogie jaja».

«Biała gwardia»
Michaił Bułhakow pisał o inteligencji, którą znał i czuł. «Biała gwardia» — powieść autobiograficzna i jednocześnie fascynujące opowiadanie o losie inteligencji w Rosji po rewolucji.
Literackie dziedzictwo Michaiła Bułhakowa przetrwało śmierć radzieckiej literatury i dziś czytane jest jako kontynuacja «złotego funduszu» rosyjskiej klasyki XIX wieku.