Zabić nie można. Ułaskawić

Niecodzienny ciężar — wyobrazić sobie, jak to możliwe: dożywocie. W zakładzie karnym w Soł-Ileck, nazywanym wśród ludzi „Czarnym delfinem”, odbywają dożywotnie kary ojciec i syn — bohaterowie nowej opowieści Natalii Suchininy „Zabić nie można. Ułaskawić”. Panuje przekonanie, że wielu „dożywotnich” szczerze żałuje, że kara śmierci została zniesiona. Lepiej od razu — i koniec, niż ciągnąć przez lata gorzki ciężar więzienia. Nigdy, nigdy, nigdy... Słowo czarne jak przepaść. Nie ma w nim dna... W celi nigdy nie gaśnie światło. W ciągu dnia nie można usiąść ani położyć się na pryczy. Nigdy nie być wolnym! Czy można być zadowolonym z takiego życia? Czy można nie pragnąć innego?

Można tylko pogodzić się i zrozumieć — masz dar czasu na pokutę. Pogodzić się i przyjąć wieczne zasuwy i wieczną niewolę. Pokora — w składzie krwi, w codziennym więziennym habicie, pokora — przyjąć celę jako dożywotnie mieszkanie, a spotkania z bliskimi, których tak kochasz, — jako najważniejsze kalendarzowe święta...