Mity starożytnej Indii

Mitologia indyjska — to ogromna warstwa wątków i obrazów, uwiecznionych w pomnikach starożytnej literatury. Autorzy tego wydania, podobnie jak N. A. Kunu w jego «Legendach i mitach starożytnej Grecji», w przystępny sposób przekładają mity starożytnej Indii. Ich głównymi źródłami były «Mahabharata», «Ramajana», purany i inne teksty.

Wątki mitów starożytnej Indii częściowo korespondują z mitologią antyczną. Znajdują się tutaj opowieści o stworzeniu świata przez Brahmę. Opowieść o wojnie między bogami a asurami, która miała miejsce z powodu porwania pięknej Tary. A także historie o przygodach Indry i wiele innych. W mitach wyjaśniono, jak jest zbudowany świat: dlaczego co miesiąc chudnie i tyje bóg Księżyca Soma. Dlaczego smok Rahu pożera Słońce i Księżyc. Z jakiego powodu dochodzi do zaćmień słonecznych i księżycowych. I dlaczego z powodu śmierci boga Yamy pojawiła się noc.

Pomimo pewnych podobieństw do mitów starożytnej Grecji, mity indyjskie są oryginalne. Ważną rolę odgrywają w nich święci mędrcy i ascety, którzy nakładają na siebie surowe przyrzeczenia, stając się przy tym potężniejsi od bogów. Do ascetyzmu często uciekają się również demony. Tylko dzięki przebiegłości bogom udaje się pokonać podstępnych asurów i odzyskać wpływy nad wszystkimi trzema światami.