Miasteczko w pozytywce. Opowiadania

Władimir Fiodorowicz Odojewski (1804-1869) - rosyjski pisarz i filozof, historyk sztuki. Urodził się w Moskwie w rodzinie wysokiego urzędnika, był ostatnim przedstawicielem jednej z najstarszych gałęzi rodu Rurykowiczów. Jego ojciec pochodził w linii prostej od czernihowskiego księcia Michała Wsiewołodowicza. W 1816 roku W.F. Odojewski wstępuje do Moskiewskiego uniwersytetu do szlacheckiego internatu, a już w latach nauki w piśmie "Wiestnik Jewropy" ukazują się jego pierwsze utwory. W 1826 roku W.F. Odojewski przeprowadza się do Petersburga i zostaje zatrudniony jako pomocnik dyrektora Petersburskiej Kancelarii Cesarskiej. W tych latach interesuje się alchemią, pisze baśnie dla dzieci.
Jego pióru należy pierwsza naukowo-fantastyczna baśń "Miasteczko w pozytywce" (1834). Głównym bohaterem jest chłopiec Misza, który dostaje w prezencie muzyczną pozytywkę. Nieograniczone jest dziecięce zaciekawienie, chłopiec pragnie zrozumieć, jak wszystko jest zorganizowane i powiązane. Pragnienie Miszy się spełnia, i poznaje bajkowych mieszkańców muzycznej pozytywki, znajdując się wewnątrz niej. Z naukowego punktu widzenia mechanizm opisany jest bardzo dokładnie, a bajkowa forma sprawia, że opis jest niezwykle fascynujący. Baśń "Mróz Iwanowicz" po raz pierwszy została opublikowana w zbiorze "Baśnie dziadka Irineusza" w 1841 roku. W oparciu o - fabułę rosyjskiej baśni ludowej "Mroźko". Jak w każdej baśni, i tutaj jest aluzja - "dobrym młodzieńcom nauka". Przeciwstawienie dobrej i pracowitej Rękodielnicy oraz niecierpliwej i egoistycznej Leniwicy kolejny raz przekonuje czytelnika, że zło i lenistwo powinny być ukarane, a pracowitość, skromność i dobroć nagrodzone.
W.F. Odojewski uważał literaturę dziecięcą za ważny element wychowania, rozwijający "łaskawe" uczucia w duszy dziecka, i przywiązywał dużą wagę do połączenia naukowości z pociągającym prowadzeniem narracji.