Denis Dragunski – pisarz, dziennikarz, autor książek „Fabryka prozy”, „Oszuści”, „Córka ukochanej kobiety”, „Sąsiedzka dziewczynka” i wielu innych.
Ta książka to kontynuacja bestsellera „Prawdziwe życie Denisa Korałowa”. Tam sprawa kończy się przyjęciem na Uniwersytet na wydział filologii klasycznej. Tutaj – wszystko, co wydarzyło się potem: legendarni wykładowcy, przyjaciele z roku, brygada budowlana i „ziemniak”, łacina i grecki, biblioteki i bizantyjskie manuskrypty, imprezy i, oczywiście, romanse, zakochania i zdrady. Skrajnie (a najczęściej bezgranicznie) szczery opowieść o sobie.
Nawet gdybym miał przyjaciół czarodziejów – już nie chcę cofać się, jak czasami marzyłem w młodości. Nie chcę, żeby Kira zwróciła mi miłość, a towarzysz Protopopow – charakterystykę do przyjęcia na studia doktoranckie. Bo wtedy miałbym zupełnie inne życie. Nie moje, a tego chłopca dwudziestotrzyletniego – przedłużone do siedemdziesięciu pięciu. Dziękuję, nie potrzeba.
Akcja autobiografii rozgrywa się w niepamiętnych latach 1960–1970, dlatego każdą część towarzyszy słownik z objaśnieniami, co to jest siatka, plakat agitacyjny, znakomitość, podsłuch, pchacz – i inne.