Czas późnych nadziei

«Rozpaczliwie pragnęłam romansu. Jak w książkach! Zakochać się tak, aby stracić głowę, podejmować szalone decyzje, wydawać ostatnie pieniądze na drogie koronkowe bielizny i czekać, paliąc się
z niecierpliwości, na każde spotkanie. A obok, dwa razy w tygodniu, według ustalonego przeze mnie harmonogramu, chrapał kochający mnie milczący Andriej, z pięknym i seksownym głosem i zupełnie nieseksownym wyglądem, który miał dwa marzenia: ożenić się ze mną i umrzeć w moich ramionach». Alla Krutaja