Pełne zbiory wierszy i poematów Achmatowej

Anna Andriejewna Gorenko (1889–1966) urodziła się w Odessie w dużej rodzinie emerytowanego inżyniera-mechanika floty, dziedzicznego szlachcica. Jej dzieciństwo przebiegało w podróżach; ukończyła żeńskie gimnazjum, a następnie w Petersburgu zapisała się na Wyższe kursy historyczno-literackie. Swoje pierwsze wiersze Anna zaczęła pisać już w wieku jedenastu lat. Pierwsza publikacja młodej poetki miała miejsce w 1907 roku, kiedy to kochający ją Nicolas Gumiliów opublikował jej wiersz «Na jego ręce jest wiele błyszczących pierścieni» w paryskiej gazecie «Sirius». Ojciec Anny, odkrywszy zamiłowanie córki do poezji, nalegał, aby nie hańbiła jego imienia, i dziewczyna zaczęła podpisywać swoje utwory nazwiskiem prababki ze strony matki — Achmatowa. W 1910 roku Anna i Nicolas wzięli ślub. Gumiliów stworzył grupę akmeistów «Cecha poetów», do której weszli wybitni literaci tamtych czasów, w tym oczywiście była również Achmatowa. W 1912 roku w gazecie «Hiperborej» ukazał się jej debiutancki zbiór liryczny «Wieczór», po raz pierwszy podpisany literackim pseudonimem; miał on duży sukces wśród czytelników Petersburga. Na przededniu I wojny światowej opublikowano kolejny zbiór poetki — «Korale», po nim poszła «Biała stada» (1917) — zbiór wierszy, napisanych pod wpływem przeżyć wojennych. Poezja Anny spotkała się z pozytywnym odzewem krytyków, jej wiersze były cytowane i wznawiane. Małżeństwo z Gumilowem szybko się rozpadło, a Anna wyszła za mąż po raz drugi, jednak ponownie bez powodzenia. W 1921 roku Gumilowa został aresztowany i rozstrzelany. Dla Anny było to ogromnym wstrząsem; przez wiele lat skrupulatnie zbierała i obrabiała dzieła Nikolaja, aby zachować jego artystyczne dziedzictwo. W 1938 roku na kary poprawcze skazano jedynego syna Achmatowej Lwa Gumilowa. Poetka spędzała długie godziny w kolejkach, aby wysłać mu paczki, i nieustannie szukała sposobów na jego uwolnienie. O tym okresie, o uczuciach żon i matek tych, którzy zostali skazani w latach 30., napisano jeden z jej najbardziej znanych utworów — poemat «Requiem» (1963). Anna nie porzuciła poezji, chociaż jej wiersze prawie przestały się ukazywać po specjalnym rozporządzeniu. Gdy lirykę Achmatowej zaczęto ponownie wydawać, zyskała ona szerokie uznanie. Poetka przeżyła dwie wojny światowe, rewolucję i wiele osobistych nieszczęść. Przedstawiając ducha czasów i przetrwawszy trudności, stała się klasykiem literatury rosyjskiej.

Ów wydanie stanowi pełne zbiory wierszy i poematów Anny Achmatowej. Cudowne, wyraziste ilustracje do dzieł wielkiej poetki wykonała utalentowana petersburska artystka Anna Jewgieniewna Grigorenko (2002).