Niech się dzieje, co ma być

«Nie wybieramy, po prostu idziemy wyznaczoną drogą i zawsze osiągamy to, czym jesteśmy».
Może Iren i Georges nie wiedzieli, czym są, — ich miłość zrodziła się w paryskiej przedmieściu, inspirowana postacią Rudolfa Valentino i atmosferą francuskiego kina niemego, w którym oboje pracowali: on jako stolarz, ona jako krawcowa. Ale z jej pracy wyrósł skomplikowany związek z dwiema bogatymi mieszkankami Saint-Maur, a wszystkie trzy przyjaciółki niemal jednocześnie urodziły dzieci, a losy czwórki dzieci trzech przyjaciółek na zawsze wplotły się w gobelin historii Francji. Arlena marzyła, aby zostać inżynierem — w okresie, gdy inżynierka była nie do pomyślenia, a każda osoba, z którą dzieliła się swoimi planami, czuła się zobowiązana, by jej o tym przypomnieć. Daniel marzył o karierze żołnierza. Bliźniaczki Marie i Thomas, artystka i poeta, chciały zajmować się sztuką. Ich marzenia w taki czy inny sposób się spełniły — i nawet śmierć nikogo z nich nie rozdzieliła od marzenia, jednak przez wiele lat rozdzieliła ich nawzajem...
Za swoją debiutancką powieść «Klub niepoprawnych optymistów» francuski pisarz i scenarzysta Jean-Michel Guenassia w 2009 roku otrzymał nagrodę Goncourtów. «Niech się dzieje, co ma być» — jego nowy epik, monumentalna saga na tle burzliwej historii Francji 1920–1960. Ten tekst olśniewająco błyszczy — wojna, miłość, bezrozumna wiara, wieczna nienawiść, żale i samooszukiwanie, katastrofy i utracone możliwości, nadzieje i odrodzenie. I chociaż dla wszystkich bohaterów droga jest wyznaczona, wybór wciąż pozostaje w ich rękach.