Jeźdźcy znikąd. Trylogia

W 1967 roku w moskiewskim czasopiśmie «Szmana» opublikowano powieść naukowo-fantastyczną Aleksandra i Sergieja Abramowów «Jeźdźcy znikąd», ojca i syna. Powieść była eksplozją w postrzeganiu ówczesnych czytelników. Radziecka ekspedycja polarnej. Bryły lodu wydobywane z arktycznego pokrywy przez nieznanych sprawców i wysyłane w nieznanym kierunku. Tajemnicze różowe chmury nad planetą, niepodlegające prawom fizyki. Ludzcy sobowtórzy, pojawiający się i znikający bez śladu. Nie, niestety, nie bez śladu: sobowtórzy zaczynają się pojawiać na całej ziemi, co więcej, pojawiają się miasta-fantomy, w których ci dublanci ludzi żyją i tworzą własną historię. Pozaziemski umysł bada ludzkość. Jaki jest jego cel – nie wiadomo…
Rok później ukazało się kontynuacja «Jeźdźców» – powieść «Raj bez pamięci», a dziesięć lat później zakończenie trylogii – powieść «Srebrna wersja».
Jeśli w pierwszej książce bohaterowie dopiero zaczynają zbliżać się do kontaktu z nieznaną pozaziemską siłą, która odwiedziła naszą planetę, to w następnych powieściach trylogii wchodzą w zaciętą walkę z konsekwencjami ślepego eksperymentu, wymuszonego na nas przez obcych z zewnątrz.
Według niektórych czytelników «Miasto skazanych» (1975) braci Strugackich – jest odpowiedzią na powieść A. i S. Abramowów «Raj bez pamięci». Możliwe, że nie będziemy się spierać.