Morze obfitości. Tetralogia

Yukio Mishima (1925–1970) — gwiazda literatury XX wieku, najbardziej czytany na świecie japoński autor, obdarzony błyskotliwym talentem, znany zarówno ze swoich prac o najszerszym zakresie i różnorodności gatunków (powieści, dramaty, opowiadania, eseje), jak i zdumiewającej biografii (maniakalna pasja do kulturystyki, skrajnie prawicowe poglądy polityczne, harakiri po nieudanej próbie zamachu stanu). Tetralogia „Morze obfitości” — szczyt jego twórczości i swoiste artystyczne testament; tutaj Mishima, według własnych słów, „wyraził wszystkie swoje idee”, po czym już „nie miał o czym pisać”. Kończąc ostatnią powieść tetralogii, postawił kropkę w swoim życiu.
„Morze obfitości” zawiera kwintesencję estetycznego systemu Mishimy, łączącego elementy samurajsko-szintoistyczne z obrazami europejskiej antyczności, wpływem ezoterycznego buddyzmu, a nawet hinduizmu. Kamieniem węgielnym tej estetyki zawsze pozostawała tematyka śmierci i piękna — bohaterowie Mishimy starają się pojąć straszną i nieokreśloną zagadkę piękna, które istnieje poza moralnością, poza etyką i potrafi zniewolić i zniszczyć ludzką osobowość.

Fabuła „Morza obfitości” opiera się na idei reinkarnacji, stopniowo odsłaniającej się poprzez historię tragicznej miłości, idealistycznego self-sacrifice, mistycznej obsesji, upadku iluzji...