Zapiski z martwego domu

Powieść „Zapiski z martwego domu” w dużej mierze ma charakter autobiograficzny. W niej Fiodor Dostojewski (1821–1881) artystycznie przemyślał cztery lata ciężkiej pracy w obozie w OMSKU, gdzie został zesłany z powodu sprawy piekarzy. Dzieło opowiada o życiu więźniów, ich charakterach, losach i wewnętrznym świecie. Przez pryzmat głównego bohatera, dziedzica Aleksandra Gorjanczykowa, skazany za zamordowanie żony, czytelnik poznaje surową rzeczywistość życiową w obozie. Przemoc staje się tu normą, a ciężka praca łamie nawet najsilniejszych duchem. Książka wywarła ogromny wpływ na literaturę rosyjską, stając się jednym z pierwszych dzieł o życiu więziennym.