Zbieracze ciszy

Powieść „Zbieracze ciszy” Dmitrija Filipowa ma wszelkie szanse stać się wzorcowym tekstem tworzącego się zbioru nowej rosyjskiej literatury wojennej, narodzonej z SVO, którą w analogii do „lejtnanta” można nazwać „prozą ochotników”. Filipow odchodził na wojnę jako ukształtowany pisarz, a wróci – klasykiem. „Zbieracze ciszy” świadczą o znacznych potencjach artysty: jest tu zarówno przemyślana architektura tekstu, jak i logicznie skonstruowana kompozycja, oraz wybuchowa mieszanka epiki i reportażu. Jaskrawy i przekonujący w swoich działaniach główny bohater, wiarygodne postacie, nerw i dynamika – czasami, szczególnie w drugiej części, której kronotop to szturm na Awdijewkę, książka przypomina szybko zmontowane ujęcia z grupy filmowej, która wie, że może zginąć w każdej chwili, i dla niej jest absolutnie ważne, aby ten materiał po sobie zostawić. Wydarzenia II wojny światowej i wojny na Ukrainie stają obok siebie – i odchodzą prosto w wieczność. Zasadnicza jest również ekspozycja dwóch rzeczywistości: wojny i sytego, dawnego, sennego życia rosyjskich metropolii.