Droga honoru

Powieść „Droga honoru” opowiada o dalszym losie tego niezwykłego człowieka. Straciwszy nogę jeszcze jako młodzieniec podczas szturmu na Ochaków, Niepejcin wstąpił do służby jako dowódca kompanii ochronnej w Tulski Fabryka Broni, ale później został odwołany przez Arakczewa w związku z tym, że proteza mogła skrzypieć podczas parady i w ten sposób naruszyć ceremoniał, i został mianowany burmistrzem w Wielkich Łukach. Z rozpoczęciem wojny ojczyźnianej 1812 roku, przeszedł jako ochotnik do armii, wkrótce zyskał sławę jako odważny dowódca partyzancki (proteza nogi stworzona przez Kulibina umożliwiała jazdę konną, a nawet tańczenie) i został przeniesiony za zasługi do gwardyjskiego pułku Siergiejskiego, z którym dotarł do Paryża.