Smoki w mitologii Chin i Japonii

Badacz religii lub folkloru Chin i Japonii szybko odkrywa potężny wpływ, jaki myśl indyjska wywarła na dalekowschodnią świadomość. Buddyzm wprowadził do użytku krajów wschodnich wiele indyjskich, przy czym niekoniecznie buddyjskich, koncepcji i legend, przebranych w buddyjskie szaty. W Chinach taoizm chętnie zaakceptował te obce elementy, które w wielu aspektach były zbieżne z jego własnymi ideami, a nawet wydawały się jednorodne. W ten sposób kolekcja chińskich legend stała się nie tylko znacznie wzbogacona, ale również zmieszana z indyjskimi motywami. Ten sam proces miał miejsce w Japonii, gdy buddyzm, podbijając Koreę, dotarł w VI wieku na brzegi Dai Nippon. W mniej niż sto lat japońska świadomość stała się nasycona obcymi ideami, częściowo chińskimi, a częściowo indyjskimi. Do połączenia tych dwóch elementów dodano trzeci – składający się z pierwotnie japońskich koncepcji, co ukształtowało dość skomplikowany kompleks. Każdy, kto bada japońskie legendy, staje przed trudnym zadaniem analizy tego kompleksu na części. Żadne z mitycznych stworzeń nie jest tak powszechne w sztuce i literaturze dalekiego wschodu jak smok. Interesujące jest to, że w Japonii istnieją trzy różne rodzaje smoków - indyjskiego, chińskiego i japońskiego pochodzenia...