Niewidzialny świat

Nieco obszerna książka Jules'a Bois pod niepozornym tytułem „Niewidzialny świat” jest znana wielu. Trafiła do Rosji w 1902 roku, została przetłumaczona na rosyjski, ale nie zdobyła szerokiego uznania, pozostając w cieniu bardziej masywnych prac, napisanych poważniejszym i naukowym stylem. 

Jednakże tekst rękopisu jest kategorycznie polecany do przeczytania wszystkim, którzy są zainteresowani klasycznym okultyzmem przełomu XIX i XX wieku. „Niewidzialny świat” to wcale nie, jak obiecuje nam tytuł, opowieść o okultyzmie z punktu widzenia składników symbolicznych. 

Nie znajdziesz tutaj nic wyjątkowego na temat Kabały, Złotej Ery czy spirytualizmu. 

Jules Bois na tych stronach stawia przed sobą zupełnie inną misję, nie mniej, a może i bardziej niebezpieczną, fascynującą, intrygującą. „Niewidzialny świat” jest w istocie drzwiami do kulis przełomu XIX-XX wieku. Bois mówi o swoich współczesnych, tworzących Magię i Naukę - nie jako o pomnikach na czarnej ziemi Père Lachaise, ale jako o swoich znajomych, przyjaciołach, żywych ludziach z krwi i kości. 

Książka podzielona jest na kilka rozdziałów. 

Od trafnego pióra Jules'a Bois'a dostaje się wszystkim: i alchemikom, i lucyferystom, i spirytystom, i Stanislausowi de Guaitte, i Peladanowi... 

Aktualne notatki, krótka baza okultystycznych nauk, korespondencja z astrologami i chiromantami - wszystko to wspaniale mieści się w niespełna 200 stronach książki. 

Pod koniec rzeczywiście zaczynasz rozumieć sens tytułu - taki świat naprawdę jest niewidzialny dla większości zwolenników okultyzmu.  

Czytaj w książce:  

• - Dlaczego Papus walczył z Jules'em Bois'em w pojedynku;  
• - Historie o kamieniu filozoficznym;  
• - Czego naprawdę wzywają lucyferyści i satanisty;  
• - Praktyka nauczyciela Zygmunta Freuda;  
• - Wzrost popularności kart;  
• - Allan Kardec, siostry Fox i proces Lincha