Hton w płaszczu. Jakimi się staliśmy

Kontynuacja bestsellera Iriny Ivanovej „Hton w płaszczu”. Przytulna i ciepła historia z atmosferycznymi czarno-białymi ilustracjami, czytanie której odczuwane jest jak uścisk.

W drugiej części trylogii htony nie noszą płaszczy, nie piją litrami herbaty, ale wciąż mówią sobie sercem przy kawie, robią głupoty i spacerują po mieście.

Ktoś z ktońskiego biura opuszcza stanowisko pracownika, by stać się dumnym zastępcą dyrektora generalnego. Ktoś radośnie odpowiada na ofertę pracy na stanowisku operatora. Ktoś odchodzi na urlop macierzyński. Ale nie wszystko jest takie proste: na staż do ulubionej przez htony kawiarni przychodzi chłopak, który widzi ich monstracze oblicza. Htony znowu muszą zmierzyć się ze starymi wrogami — zarówno w wspomnieniach, jak i twarzą w twarz.

Od autora
Kto nie myślał, że „Htony w płaszczu” będzie miało kontynuację? Przede wszystkim, ja sama. Ale kilka postaci bezczelnie wkradło się do mojej głowy: „Hej, poczekaj, nie dokończyliśmy!” — i musiałam napisać drugą część. Spojler: nie dokończyli tyle, że będzie jeszcze trzecia.

Wiosna i lato — czas aktywnego wzrostu. Tak i postacie w tej książce, której akcja zaczyna się właśnie latem, rosną. Wszystko to dzieje się na tle tradycyjnych dziwnych zamówień — od chęci omówienia jakiegoś zagadnienia właśnie z htoną do prośby o spojrzenie na wewnętrzny chaos, — spacerów po mieście i rozmów sercem na kuchniach i w kawiarniach. Starałam się zachować format i atmosferę pierwszej części. Myślę, że tak powinny wyglądać cykle.

Dla kogo jest ta książka
Dla tych, którzy chcą poprawić sobie nastrój.
Dla miłośników przytulnych i ciepłych historii.
Dla tych, którym spodobały się urocze htony z pierwszej części.