Zdrada. Ślub wilka

– Nie rozumiem… Jesteśmy prawdziwi dla siebie, ale… byłeś z inną!
– Tak.
– Po co więc ja?!
– Księżyc połączył nasze dusze, a to znaczy, że tylko ty urodzisz mi dziedziców, – Lord Wilków uśmiecha się wyniośle i bezczelnie. – Czy myślałaś, że ślub z miłości? Nie martw się, z tobą też będę spać. Nie będę cię zaniedbywał.
— Tak... nie można! Nie zbliżaj się do mnie!
– Jeszcze nie rozumiałaś, głupia dziewczynko? Prawdziwość to przekleństwo, nie możesz się opierać. Teraz twoją naturą jest być moją, pragnąć mnie, – dotyka mojego podbródka, zmuszając mnie do patrzenia mu w oczy, a potem ociera łezkę z policzka. – Gratuluję, kochana.