Pafosowy kwazar, purpurowy fiolet, czy Poezja darizmu. Zbiór niedostyków, nadobrazów i marynowanej muzyki

Każda recenzja, która mogłaby zostać napisana na temat wierszy naszego autora, skazana jest na nieadekwatność. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Autor narusza wszystkie możliwe prawa poezji, łamiąc płoty bezsensownych ograniczeń, naciągniętych na berlińskie mury normalności, wychodząc, z jednej strony, z pragnienia jej ewolucji, podobnie jak Brjusow, Marinetti, Majakowski, (co warto podkreślić, udaje mu się to więcej niż dobrze), wspinając się na nowe, prawdopodobnie jeszcze nieskonstruowane szczyty, a z drugiej — z własnych wewnętrznych strumieni energii.